“Soms als je s'morgens naar buiten keek was alles wit". Bergen schuim kwamen uit de riolering. Ter compensatie werden de auto’s en de ramen dan gewassen door Dobbelman. Eén keer in de maand, als het heel erg was geweest, kreeg iedereen een zeeppakket van Castella, met shampoo, scheerzeep en zeep.”       

Hans Alders, Commisaris van de Koningin in Groningen, oud-minister. Geboren en getogen in de Burghardt van den Berghstraaf

Bottendaal is voor een belangrijk deel aangelegd nadat Nijmegen in 1874 van het Rijk toestemming kreeg de verstikkende stadsmuren en de daarbijbehorende verdedigingwerken af te breken. Nijmegen veranderde ingrijpend en breidde zich in een snel tempo uit. De groeiende bevolking en de opkomende industrie vonden bevrijdende ruimte buiten het stadscentrum.
Tegelijkertijd met de aanleg van verschillende spoorwegverbindingen dwars door de stad aan het einde van de negentiende eeuw, kwamen verschillende bedrijven als drukkerij Thieme en de schroeven/ijzerwarenfabriek ASW naar Bottendaal. Zo ook de zeepfabriek Dobbelman. In 1895 brandde de fabriek in de Benedenstad tot de grond toe af, waarna Pierre Dobbelmann zich vestigde in de de voormalige margarinefabriek aan de Graafsestraat, tegenwoordig de Graafsedwarsstraat. Al snel volgden kleinere ambachtelijke bedrijven voor de productie van gloeilampen, aardewerk en metaalwaren.

Dobbelman met één 'n'.
De zeepfabriek van de familie Dobbelmann was niet de grootste fabriek, wel de oudste en gedurende lange tijd de meest bekende van Nijmegen. Eind jaren zestig van de vorige eeuw werkten honderden mensen in de fabriek van Dobbelmann (toen nog met dubbel 'n). Ook toen de zeepfabriek onderdeel werd van het internationale concern Sara Lee-Douwe Egberts bleef iedereen in Nijmegen en omgeving de fabriek in Bottendaal de Dobbelman noemen. (inmiddels met één 'n) De naam Dobbelman bleef als merknaam verbonden aan het waspoeder Dobbelman en prijkte lange tijd nog op het dak van de fabriek. 

Een schuimend riool werd de wijk teveel
Eind jaren 60 kwam er onrust in de wijk. De fabriek zorgde voor behoorlijk veel overlast. Soms lag de hele wijk onder een laag wit poeder. Als het regende kwam het schuim uit de riool omhoog. Dobbelman liet  een keer per maand de auto's en de ramen wassen in de wijk. Maar er was ook stankoverlast. Omwonende eisten in 1968 50.000 gulden schadevergoeding van Dobbelman. De fabriek betaalde in eerste instantie niet en acties bleven niet uit. Eind jaren 60 zwaaide de laatste Dobbelman af en in 1999 viel het doek voor de fabriek in Nijmegen. Het bedrijf was inmiddels overgenomen door SaraLee - Douwe Egberts. 

Het Dobbelmanterrein heeft een complete metamorfose ondergaan en de ruimte is ingericht als multifunctionele woon- werk- en leefomgeving.