Een saaie muur die al langere tijd aanleiding gaf om over te fantaseren.
Het vriest dat het kraakt. ’s Nachts word ik wakker met een shock. Kloppend hart en een beetje ademnood. Paniek heet dat, geloof ik. Als de verf nu maar houdt. Het is december. Een totaal ander klimaat dan eind zomer toen ik op straat stond te schilderen. Natuurlijk houdt de verf. Daar heb ik ‘m op uitgezocht. Maar toch.
De spanning die de arme muur en haar nieuwe huidje moeten verdragen. De krimp en het uitzetten.
Met veel werkplezier heb ik een schildering gemaakt op een lange lage muur in de Jan van Speykstraat. Talis en de gemeente sponsoren me.En de voorbijgangers hebben me gesponsord. De voorbijgangers hebben me het meest gestimuleerd door hun niet-aflatend enthousiasme. Jong en oud bleken de schildering te waarderen. Ik doe een greep uit het divers pluimage; bijna dagelijks kwamen er zo’n 5 schoolgaande meisjes langs de muur en spraken hun bewondering uit. Een oude Marokkaanse vrouw zei altijd; “Mooi maken, goed!” De dame die op de muur uitkijkt vanuit haar keukenraam, volgde de ontwikkelingen op de voet en uitte haar dankbaarheid. De mensen die hun hond of ja, echt waar, hun kat uitlieten, maakten een praatje met me en de overbuurvrouw voorzag me geregeld van koffie en sap. De mannen van het schildersbedrijf dat voor Talis het onderhoud doet en de flats lavendel en paars schilderde; ik ken ze inmiddels.
Onderwerp is een mozaïekschildering. Ik heb de muur beschilderd alsof ze gemozaïekt is. Bedekt met kleurige scherven. De locatie is een jaren 80 gebouwde sociale woningbouwbuurt. Zelf zegt de ontwikkelaar; in die tijd was de trend sober doch doelmatig. Dat sobere, dat ging me tegenstaan. Ik houd van eenvoud maar ‘sober’ neigt naar armmoedig. De hele wijk Bottendaal, waar ik zelf woon en werk, is ZO verschrikkelijk leuk en mooi en afwisselend. In de Jan van Speykstraat is sinds kort ook wat te zien. Loop er eens doorheen op weg naar de brievenbus in de Dr. Jan Berendsstraat.
Ceciel Naalden, vanuit atelier in de Dobbelman, januari 2010.